บทที่ 177 เด็กชายเพลิงกัลป์

"นวดเก่งนะเรา" รสสุคนธ์รู้สึกสบายตัวยามที่มือเล็กบอบบางของตังเมบีบนวดให้ขณะนอนเอนกายอยู่บนเก้าอี้โยกที่ระเบียงบ้าน สายลมอ่อนๆ พัดผ่าน มีต้นไม้ใหญ่คอยให้ร่มเงา มือที่เหี่ยวย่นแต่ทว่าทำให้รู้สึกอบอุ่นยามที่สัมผัสบนศีรษะเล็กด้วยความรักใคร่เอ็นดู

"หนูนวดให้คุณเอรินบ่อยค่ะ ส่วนคุณเพลงนวดให้คุณภู"

"คุณปู่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ